Filips II en de Tachtigjarige Oorlog

Filips II

De landsheren van de gewesten van Nederland bemoeiden zich niet zo met het bestuur van de gewesten. Veel werd beslist door de gewesten zelf in de Staten-Generaal. Alles veranderde toen in 1555 Filips II landsheer van de Nederlanden werd. Hij luisterde niet langer naar de Staten-Generaal. Hij stelde zijn eigen raadslieden aan. Hij wilde de vrijheden van de gewesten beperken en zijn eigen macht groter maken. Daarom wilde hij van alle losse gewesten een land maken met een bestuur.

Tachtigjarige Oorlog

De gewesten wilden liever hun vrijheden houden en een zelfstandig gewest blijven. De gewesten kwamen daarom in opstand tegen Filips II. Zeven gewesten werken samen met als hun leider Willem van Oranje. Hij was de allerhoogste edelman in de Nederlanden. Hij was namelijk ook de baas van een land dat Oranje heette (dat is nu een gebied in Frankrijk). Willem bracht een leger op de been om te vechten tegen Filips II. Over zijn heldendaden werd een lied gemaakt. Dat lied is nu het Nederlandse volkslied: het Wilhelmus. Het bestaat uit 15 coupletten. De beginletters van ieder couplet vormen samen de naam Willem van Nassov. De Willem van Oranje heette eigenlijk Willem van Nassau.

Filips II luisterde niet naar de gewesten. Zeven gewesten besloten samen een republiek te vormen zonder Filips II of een andere landheer. Uiteindelijk sluiten de Republiek en de opvolger van Filips II vrede. De opstand gaat de geschiedenisboeken in als de Tachtigjarige Oorlog omdat de opstand alles bij elkaar zo’n tachtig jaar heeft geduurd.